Pułk 3 Strzelców Konnych im. Hetmana Polnego Koronnego Stefana Czarnieckiego był jednym z 40 pułków Kawalerii, jakie II Rzeczpospolita mogła sformować do obrony swych granic we wrześniu 1939 roku.

Jakkolwiek wszystkie one, w obliczu miażdżącej przewagi wroga, wykazały się bezprzykładnym męstwem, zdyscyplinowaniem i wolą walki, to dzieje Pułku 3 Strzelców Konnych zawierają szczególne akcenty.

 

 

Odznaka Pułku 3 Strzelców Konnych

 

 

Stefan Czarniecki, patron Pułku 3 Strzelców Konnych

 

I tak, gdy 5 października 1939 r. dowodzący operacją kocką generał Franciszek Kleeberg podejmuje dramatyczną decyzję o kapitulacji, odnośny rozkaz nie dociera do pułku, przedzierającego się przez pierścień jednostek wroga. Ulega on rozproszeniu w niemieckiej zasadzce w nocy 6 października 1939 r. w Kalinowym Dole. W ten sposób 3 PSK jest ostatnim zwartym oddziałem polskiej kawalerii uczestniczącym w wojnie obronnej 1939 r.

Z opresji beznadziejnego starcia zostaje wyniesiona największa świętość Pułku – jego sztandar bojowy. Ukrywany przez okres okupacji i późniejszych rządów PRL, został wykopany w pamiętnym roku 1980 jako ostatni ujawniony sztandar pułku jazdy konnej, z których żaden nigdy nie dostał się w ręce najeźdźcy.